Pytając, z czym kojarzy kino bdsm? Niezaprzeczalnie w większości odpowiedzi znajdziemy mowę o ekstremalnych pornograficznych produkcjach gdzie ukazywane są krwawe wyszukane tortury skłaniające do nieludzkich praktyk, zaawansowane podwieszania i przeróżne sposoby unieruchamiania, o których nigdy wcześniej nie mieliśmy pojęcia, do tego lateks, fetysze, akcesoria, nagość i sceny bez tabu wykraczający poza ogólnie przyjęte normy, często wypełnione łzami i olbrzymią brutalnością! Firmy produkujące nagrania dla dorosłych bardzo szybko przeniosły wachlarz najokrutniejszych praktyk na szklany ekran, ukazują je z zabójczą wręcz ginekologiczną dokładnością, co chwilę wypuszczając na rynek kolejne nowości! Bdsm to gra erotyczna ma pobudzać zmieniać życie seksualne, dlatego takie sceny są potrzebne nie mniej jednak odbiorca nie znajdzie w nich równie ważnego aspektu doktryny jakim jest wygląd psychicznej strony zmysłów i duszy, nie zobaczy pragnień i żądzy, strachu i szczęścia nie poczuje tej niewidzialnej nici, która łączy umysły! Kino bdsm już dawno wyszło poza obrąb erotyki oferując fabularne produkcje filmowe, zobacz krótki przegląd tych filmów, które naprawdę warto obejrzeć!

Fabularne kino bdsm, choć w większości przypadków nie obrazuje seksualnych zbliżeń bohaterów działa w inny sposób, odkrywa dominację i uległość od środka. To perfekcyjna wizja uczuć, jakie kierują człowiekiem w chwili nawiązywania relacji z drugą przeciwną stroną układu. Seks schodzi na drugi plan wypychany przez oddanie ufność i wiarę, to próba pokazania, czym jest prawdziwe pożądanie i pragnienie służby!
Aby naprawdę móc czerpać z bdsm ogrom doznań w człowieku zachodzą pewne przemiany sprawiające, że podczas relacji z drugą stroną oprócz cielesności odczuwamy coś więcej, boimy się, oddajemy szacunek walczymy z bólem i karami cielesnymi by stawać się lepszymi we własnej drodze. Tym właśnie są filmy fabularne wszystkim, co znajduje się we wnętrzu człowieka prowadzącym intelektualnie skomplikowaną grę.
Wiele z przedstawionych w przeglądzie tytułów udowadnia, że fizyczna część bdsm jest niczym bez głębi oddania własnych myśli i duszy, prawdziwa służba i panowanie seksualne nad drugim człowiekiem rodzi się w umyśle, który musi przejść przełamanie, powinien wierzyć, pragnąć jak również był kreatywny. Czasem ściskające za serce, czasem oburzające możliwe, że dla niektórych odbiorców nawet i nudne jednak nieodzowne dla wszystkich, którzy potrafią patrzeć głębiej niż tylko na cielesną budowę człowieka.

Początkiem fabularnego kina bdsm, gdzie owoc wizji odbierany jest do dziś są lata siedemdziesiąte! Właśnie w tym okresie powstało chyba najwięcej filmów, odnoszących się do wnętrza ludzkiego i pojmowania świata dominacji.

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych i głośnych klasyków BDSM jest film "The Image" znany lepiej jako "The Punishment of Ann" z 1976 roku. Film daje obraz jak głęboko pociągające mogą być perwersje seksualne, które przewyższają najgorsze upokorzenia. To fenomen, który ukazuje, że klasyczne zbliżenia dwojga ludzi to już za mało! W rolach głównych można zobaczyć m.in.: Rebecca Brooke, Carl Parker, Marilyn Roberts, Valerie Matron, Michelle Lence, Estelle McNalley.

Gdyby stworzyć dziesiątkę najbardziej perwersyjnych, ohydnych i przerażających filmów wszechczasów prawdopodobnie wiele osób umieściłoby w nich ostatni film Pier Paulo Pasoliniego „Salo or The 120 Days Of Sodom” z 1975 r.
Salo or The 120 Days Of Sodom to film luźno oparty na powieści Markiza De Sade, ale przeniesiony w inne realia historyczne. Akcja dzieje się w ostatnich dwóch miesiącach wojny światowej we Włoszech, gdzie kilku faszystów więzi w willi młodych mieszkańców miasteczka. Z udziałem dziewcząt i chłopców urządzają okrutną wielodniową orgię. Obraz ukazuje liczne sceny bdsm jak i niesmacznego upokorzenia, krążą głosy mówiące o perfekcji dzieła Pasoliniego inne mówią o całkowitej porażce filmu. Jedno jest pewne sam reżyser Pier Paulo zaraz po premierze filmu zostaje brutalnie zamordowany.

Wiodącej wizji lat siedemdziesiątych ciąg dalszy. Już w 1971 roku widzów zaskakuje thriller mający w sobie widoczne elementy bdsm. „Córy ciemności” to film, który opowiada o młodej parze, która natrafia na nienasyconą parę wampirzyc. Wywołuje to sympatyczne pełne relacje między ludzkie. W filmie oprócz klimatu można zobaczyć również scenki z spankingiem na czele.

Sadomasochizm to coś, co rodzi się we wnętrzu umysły coś, co kieruje praktykami ludzkimi niosąc je w najdalsze czarne zakątki, to on jest celem związku lesbijskiego w „Gorzkie łzy Petry von Kant”. Film, który światło dzienne ujrzał w 1972 roku opowiada o dwóch lesbijkach, w których życiu pojawia się „ta trzecia” Film niesamowicie ukazuje reguły i zasady płynące z ustawienia ról w związku, idealnie nakreśla dominację, przy czym nie gorszy ostrymi scenami przemocy. Stonowany, wykwintny, ale mający przesłanie. To naprawdę dobra pozycja ze świata fabularnych filmów bdsm.

„Kaligula” – to gratka dla wszystkich miłośników bdsm. Film będący koprodukcją włosko-amerykańska opowiada historię znanego z perwersji i okrucieństwa rzymskiego cesarza. W obrazie jak nigdzie indziej można zobaczyć skandaliczną niezapomnianą rolę Malcolma McDowella jako Gajusza Kaligili.

Japonia ma także swój wkład w kinematografię oddającą elementy bdsm. Wyreżyserowany w 1976 roku melodramat erotyczny „Imperium zmysłów” to historia namiętnej miłości pana i gejszy. Klimat relacji w filmie wypełnia bdsm, a sam obraz zainspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami. Tu kochankowie gotowi są poświęcić życie w imię intensyfikacji własnych doznań, poszukują coraz to nowych bodźców wpadając w obsesję seksualną.

Historia „O” tego filmu żadnemu miłośnikowi bdsm nie trzeba przedstawiać. Fabuła oparta na książce Paulina Reaga o tym samym tytule, acz niestety wiele głosów twierdzi, że fabularny obraz nie oddaję nawet w połowie tego, co książka. Niewątpliwą zaletą filmu jest muzyka oraz aktorka Corinne Clery przysłowiowa „O”.  W filmie Piękna „O” zostaje zabrana przez swojego narzeczonego Rene w tajemnicze, ustronne miejsce (stary pałacyk w Roissy), gdzie przechodzi swoisty trening sado-masochistyczny, który jest wprowadzeniem do tajemniczego świata bdsm. Rene przygotowuje ją do realizacji osobistej obietnicy - przekazania jej w pełne posiadanie swojemu przyrodniemu bratu, Sir Stephenowi.

„The Night Porter” z 1974 roku to film o meandrach ludzkiej psychiki, gdzie sadomasochizm wyraźnie uwidacznia się w tle. W filmie Max, były oficer SS i strażnik w obozie koncentracyjnym, pracuje w powojennej Austrii jako nocny portier w wiedeńskim hotelu. Pewnego wieczoru wśród nowo przybyłych hotelowych gości rozpoznaje byłą więźniarkę Lucię. W obozie Max posiadł i podporządkował sobie Lucię poddając ją poniżającym sadomasochistycznym praktykom. Z czasem owa obozowa relacja kata i ofiary przekształciła się w płomienny związek sadomasochistyczny, Lucia nie tylko ulegała fantazjom Maksa, sama zaczęła je współtworzyć i urozmaicać wizję.

„Barbed Wire Dolls” sceny tortur i duża ilość nagości oraz różnego rodzaju upokorzenia to szwajcarska próba ukazania sadomasochizmu, bardzo kontrowersyjna, okrzyknięta słabą, acz wiele osób sięga również i po tą pozycję. W filmie główna bohaterka Maria, przybywa do więzienia dla kobiet. Jak się okazuje, panują tam niezbyt regulaminowe, za to bardzo perwersyjne obyczaje i praktyki seksualnego wykorzystywania więźniarek.

Po bogactwie obrazów z lat siedemdziesiątych wydawałoby się, że kolejne filmy mogą nie wnosić nic zaskakującego do świata bdsm, nic mylnego na pierwszy rzut wychodzi „Blue Velvet”, którego premiera odbyła się w 1986 roku.
W Blue Velvet Jeffrey dobrze wychowany chłopak z dobrej dzielnicy, znajduje na trawniku ludzkie ucho. Ciekawość odkrycia prawdy o jego pochodzeniu prowadzi go do mrocznego świata nocnych klubów i przestępczego półświatka. Poznaje tam m.in. tajemniczą śpiewaczkę, która wciąga go w perwersyjny związek sadomasochistyczny. Wielkie kino mistrza suspesu Davida Lyncha. Film skonstruowany na przeciwstawieniach: kolorowy świat "dobrej dzielnicy" - mroczny półświatek przestępczy. Film zawiera ciekawe sceny bdsm jak i oryginalnie przedstawiony sadomasochizm.

„Nine and 1/2 Weeks” to film dla zagorzałych sympatyków klimatów bdsm. Elizabeth jest rozwiedzioną trzydziestolatką. Pracuje w galerii sztuki w Nowym Jorku. Na zakupach spotyka przypadkiem przystojnego Johna. Stopniowo wciąga on Elizabeth w coraz bardziej niebezpieczną grę erotycznych prowokacji i uzależnień. Budują perwersyjny związek, który stopniowo niszczy ich uczucia. Swojego czasu głośny i kontrowersyjny, a na pewno wywołujący dyskusję obraz relacji związku opartego na zasadach i perwersjach.

„Tokyo Decadence” – to film erotyczny, który od wszystkich innych odróżnia piękno uchwycenia i przedstawienia perwersyjnej miłości, a także ciekawie zobrazowane sceny bdsm.

Kolejne filmy fabularne, które swoimi obrazami i przesłaniem zwracają uwagę, a jednocześnie pozwalają przypisać wątki do klimatu to obrazu produkcji współczesnej kinematografii, które premiery miały po 2000 roku.
Warty obejrzenia jest tu np.: film kostiumowy o Markizie De Sade, którego osoby raczej nikomu nie trzeba przedstawiać.
„Markiz de Sade” to film stanowiący wycinek z życia Francji i samego pisarza. Akcja filmu rozgrywa się w 1794 roku. Rewolucja francuska weszła w najbardziej krwawą fazę, a Markiz znowu siedzi w więzieniu. Purytański Robespierre proklamował właśnie kult Doskonałego Człowieczeństwa, w którym nie ma miejsca dla libertynów, ateistów, ludzi niemoralnych, niegodnych życia w społeczeństwie, czyli takich, jakim m.in. był autor szokującej "Justyny". Sade ma 50 lat i zdążył się już "zaprzyjaźnić" z takimi miejscami jak Bastylia, czy więzienie Św. Łazarza, więc przeniesienie go do szpitala Picpus wydaje się zbawieniem: inne towarzystwo, a przede wszystkim piękne kobiety, które można wiele nauczyć...

Bondage, dominacja, spanking w filmie fabularnym? Tak! Pełny wachlarz bdsm obrazuje film z 2004 roku „Girl in 3D”  Tu młoda dziewczyna marzy o karierze aktorskiej w Hollywood. Pewnego razu wynajmuje się do realizacji erotycznych fantazji rockowego gwiazdora. Godzi się na zostanie jego "zabaweczką". Niestety oprócz ciekawych scen bdsm sam film swoją fabułą i rozwojem akcji nie zaskakuje, a nawet schodzi niżej niż poziom oczekiwań każdego widza.

Bogata w obraz i przesłanie jest niewątpliwie japońska produkcja „Hana to hebi”. Film został zrealizowany w dwóch częściach „Hana to hebi 1” i „Hana to hebi 2”. Jak w żadnych innych filmach fabularnych został tu przedstawiony gatunek tzw. pinkartu. Obie części przedstawiają liczne sceny bdsm z naciskiem na japońska sztukę bondage. Sympatyczny klimat filmu psują jednak typowe dla japończyków sceny niezwykłego okrucieństwa. W pierwszej części stary szef japońskiej mafii widzi na ekranie tancerkę, żonę młodego biznesmena. Nakazuje swym podwładnym by wymusili na biznesmenie jej oddanie. W drodze szantażu biznesmen jest zmuszony do oddania żony. Wtedy dopiero okazuje się, do czego piękna tancerka jest potrzebna. Ma uczestniczyć w makabrycznym widowisku sado-masochistycznym, które za grube pieniądze oglądają znudzeni bogacze.
Druga część Hana to hebi w porównaniu z poprzednią jest zdecydowanie bardziej nastrojowa, mniej brutalna i nakręcona z uwzględnieniem kobiecego punktu spojrzenia na bdsm. Tu znajdujemy opowieść o pięknej Shizuko, której podstarzały mąż czerpie przyjemność z obserwowania jak jego kobieta kocha się z innymi mężczyznami.

Kinematografia fabularna ukazuje, że bdsm to nie tylko dramaty i melodramaty, a jego wątki mogą śmiało stać się podstawą komedii. „Ucieczka do Edenu” to smakowita komedia w nastrojach bdsm stanowiąca adaptację powieści Anne Rice pod tym samym tytułem. Główny bohater przybywa do luksusowego ośrodka bdsm, gdzie wszyscy mieszkańcy dzielą się na Panów(Panie) i niewolników(niewolnice). Po drodze wplątuje się jednak przypadkowo w aferę przemytniczą ściągając za sobą do ośrodka przestępców jak i policję. Komedia to miła rozrywka z licznymi smaczkami dla miłośników.

Postać Markiza De Sade stała się kolejnym razem głównym wątkiem filmu. „Zatrute pióro” to skandalizująca opowieść o ostatnich jego latach życia. Tu Markiza de Sade, który osadzony zostaje w przytułku dla obłąkanych w Charenton potajemnie wysyła w świat rękopisy swych kolejnych, coraz bardziej bulwersujących utworów. W rolach głównych wystąpili m.in: Geoffrey Rush i Kate Winslet.

Propozycje światowej kinematografii ukazujące klimat i relację bdsm mimo, że można wskazać kilka niezaprzeczalnych klasyków w dalszym ciągu stoją na bardzo niskim poziomie. Realizację naprawdę udanego filmu bdsm blokuje kilka przeszkód, po pierwsze ciężko jest ukazać coś, co tak naprawdę jest odczuwalne, ale nie namacalne, coś, co kryj się w duszy i umyśle, a jeśli ta sztuka uda się na niewystarczającym poziomie jest jej realizacja. Po drugie mnogość odbiorców, w dalszym ciągu panuje przekonanie, że ukazanie dominacji i uległości nie przyniesie oczekiwanych rezultatów w postaci popularności produkcji. Można mieć tylko nadzieję, że sytuacja z czasem ulegnie zmianie, ponieważ bdsm to nie tylko pornografia, a czysta esencja ludzkich zachowań i nigdzie indziej nie spotykanego klimatu.